Misschien heeft u ‘t al gemerkt – het is een beetje stilletjes geworden op onze webstek. Nu is dat volkomen begrijpelijk: iedereen is hard aan het studeren voor de eerste “echte” toetsen, en velen hebben daarnaast behoefte aan een Slavistiekloze periode in hun drukke levens.
Evenwel is er nog een oorzaak van deze artistiek droogte in dit toch alleszins waterrijke jaargetijde: een gebrek aan inspiratie. De meeste onderwerpen worden al in de lessen behandeld – het publiceren van daaraan gerelateerde achtergrondinformatie vergt bovendien tijd, inspanning en grondigheid. Veelal staan belangrijke evenementen/data al vermeld in de balk aan de rechterkant van deze website, en bieden de daarin verwerkte linkjes op zichzelf voldoende informatie; zulks laat ook weinig ruimte voor eventuele aanvullingen. Waar moet een mens in nog over schrijven als andere schrijvers al zoveel hebben geschreven?
Maar, beste collegae: wanhoop niet. Er is nog zoveel moois in de wereld dat het publiceren waard kan zijn. Sta mij toe eens een aantal mogelijke invullingen van onze virtuele Slavisten-levens aan te stippen – want natuurlijk kent iedereen zijn/haar eigen specifieke specialiteiten en interesses, en dienen we daar het maximale uit te halen wat betreft publicaties. Nou ja: dat klinkt wat dwingend – maar ‘t zou toch leuk zijn.
Sommige mensen zeggen mij wel eens: “Ik kan niet schrijven, dus het zou de moeite niet lonen.” Daarop zeg ik dan weer: “Не говорите ни вздора!” (of zoiets – praat geen onzin, in elk geval). De essentie van verhalen ligt in de kracht om te kunnen boeien – niet in de leesbaarheid ervan. Kijk maar naar de voorgaande zin: taaltechnisch een lelijk gedrocht, maar door het filosofische karakter ervan toch een aansporing tot verder lezen. Persoonlijk ben ik nu eenmaal dol op het dood-analyseren van alledaagse situaties; mijn zwakheden op het gebied van kernachtig schrijven en interpunctie weerhouden mij niet er niet van, om zo’n stom ding als dit op het Internet te smijten. Dit alles dient immers een bepaald nut en het wordt zodoende toch wel doorgenomen. Heb vertrouwen in het compenserend vermogen van uw lezerspotentieel, al met al. Een spelfout hier of daar kan altijd worden weggewerkt of opgemerkt door behulpzame taalpuristen binnen onze eigen rangen.
Want waarom zou u, als bespeler van een edel instrument als een viool of dwarsfluit (of didgeridoo), niet eens met ons delen in welk gedeelte van de door u geproduceerde klanken nu juist die gewelddadige, haast rauw-Slavistische schoonheid besloten ligt? Geeft u eens aan waarom de partituren van een paljas als Mussorgski juist zoveel interessanter zijn dan die uitgekauwde herhalingsoefeningen van Glinka – waarom zulk een statement als heiligschennis moet worden opgevat, of waarom het u allemaal geen biet interesseert en u het liefst elke protserige operette uit de geschiedenisboeken zou willen wegvagen.
Dezelfde vlieger gaat op voor sport – de opkomst en ondergang van “Rode Ster“-teams, het wegvallen van de romantiek in het lezen van Oost-Europese voetbaluitslagen (het enige soort statistiek dat door het IJzeren Gordijn mocht glippen), de invloed van oligarchen op de huidige topsport en onbekende wielerwedstrijden op de vlaktes van Mongolië. Via de haast-poëtische inslag van dit soort zaken komen we als vanzelf uit bij het kernland “literatuur“, waarover zoveel te vertellen van dat mijn hoofd slechts bij de gedachte eraan al aan het duizelen slaat. Film, kledij, gebruiken en rituelen – eten, drinken, zingen, zat worden en de oplossing ervoor: de mogelijkheden zijn eindeloos.
Zelf zat ik te denken aan het opstellen van een soort column, op roulerende wijze geschreven door een enigzins-relevant persoon (wellicht inclusief docenten of externe personen zoals half-Oekraïense dichters en kwart-Kalmoekse kozakkenkrijgers). Eerde merkte ik al de mogelijkheid tot profielschetsen op (een soort “Wie zijn wij?” op individuele basis), alsmede een mogelijk uitweiden over ieders individuele leermethoden.
U hoeft enkel uw podiumangst en het nijpende tijdsgebrek te overwinnen – de rest gaat als vanzelf, u zult het zien. Daarmee trekt u anderen over de streep en wordt het hier pas echt gezellig. Denk er in ieder geval eens over na.
Geplaatst in : Algemeen, Gezocht door Robert P. Sinke op 11-11-2010 @ 16:00:17
Geen opmerkingen »